HAPUSKAN HAK ISTIMEWA MELAYU

(Bahagian akhir dari rencana "Perjuangan Yang DiTakdirkan").

PERBALAHAN YANG MELETIHKAN

Perdebatan terbuka orang bukan Melayu mengenai kedudukan istimewa orang Melayu yang dicetuskan oleh Dewan-Dewan Perniagaan Cina Se Malaya dan Pertubuhan-Pertubuhan Badan-Badan Cina Seluruh Malaya telah berlaku sejak tahun 1950-an. Perdebatan itu kononnya menggambarkan demokrasi tetapi ia membawa malapetaka kepada hubungan kaum dan kestabilan politik negara ini beberapa tahun kemudian.

Mungkin kerana penentang-penentang itu, kerajaan Tunku Abdul Rahman selepas Tanah Melayu mencapai kemerdekaan tidak begitu agresif memperjuangkan program-program membaiki taraf hidup masyarakat Melayu yang ketinggalan. Hanya selepas berlaku tragedi 13 Mei 1969 baru pemikiran kerajaan berubah.

Orang Melayu sendiri sebenarnya telah letih mendengar cerita tentang kedudukan istimewa mereka. Mereka hanya menuntut supaya semangat Artikel 153 diterjemahkan dalam program-program pendidikan, ekonomi dan urbanisasi bertujuan membaiki sosioekonomi masyarakat Melayu.

Mereka sering mengulangi bahawa masalah kemiskinan orang Melayu bukan masalah kaum tetapi adalah masalah negara.

RANCANGAN TIADA BERHUJUNG PERSATUAN CINA UNTUK MENGHAPUSKAN KEDUDUKAN ISTIMEWA MELAYU

Datuk David Chua, iaitu tokoh perniagaan Cina dari Dewan Perniagaan dan perindustrian Cina Malaysia mencetuskan kontroversi pada 10 Ogos 2000 dengan meminta kerajaan tidak meneruskan dasar-dasar membantu orang Melayu. Kononnya, kata Chua kepada majalah Far Eastern Economic Review (FEER), orang Melayu akan lebih berupaya bersaing jika dibebaskan daripada bantuan kerajaan.

Chua kemudian diinterviu semula pemberita Utusan Malaysia berhubung kenyataanya kepada FEER dan dia mengulanginya sekali ini. Utusan Malaysia melaporkan kenyataan Chua yang menurut akhbar itu membawa maksud supaya hak-hak istimewa orang Melayu dihapuskan.

Dasar-dasar membantu orang Melayu di bawah DEB hanyalah terjemahan daripada semangat Artikel 153 Perlembagaan persekutuan. Ia adalah simbol tolak ansur politik kaum di negara ini; ia satu kontrak kaum yang diikat secara undang-undang. Apabila Chua menuntut dasar-dasar itu dihapuskan, ia secara simbolik membawa maksud meminta dihapuskan hak istimewa Melayu yang termaktub dalam perlembagaan.

Chua menafikan dia bermaksud demikian tetapi penjelasannya tidak dapat menutup agenda tersembunyi kaum Cina selama berpuluh-puluh tahun untuk menghapuskan hak istimewa orang Melayu. Agenda ini bukan baru kerana ia merupakan aspek tersirat pemikiran politik Cina pada tahun-tahun 1950-an yang agenda besarnya ialah menghakiskan konsep ketuanan Melayu

Tuntutan 17 perkara yang dibuat oleh Gabungan persatuan-persatuan Cina Suqui kemudian mengeruhkan lagi ide-ide liberal yang dicadangkan oleh Chua. Pertimbangan sejarah lansung tidak diambil kira. Tuntutan mereka begitu berbau kecinaan dan secara jelas mahu melahirkan Malaysia yang penuh dengan identiti Cina.

Dalam cubaan menidakkan hak keistimewaan Melayu, hak sama rata dalam ekonomi dan pendidikan dicanangkan, tetapi apabila orang Melayu menuntut ekuiti ekonomi mengikut kaum, orang seperti Chua dan para pemimpin Suqui ini enggan menerima gagasan berkenaan atas alasan ia menghakiskan hak yang diperoleh oleh kaum Cina.

Inilah yang mereka perlu ingat! Peruntukan kedudukan istimewa orang Melayu dalam perlembagaan mengikut sejarah merupakan pertukaran kepada peruntukan memberi kewarganegaraan kepada orang Cina dan India – iaitu peruntukan bersejarah yang menghapuskan hak orang Melayu sebagai pewaris tunggal negara ini.

Sungguhpun Chua begitu berterus terang, tidak ada orang Melayu pada hari ini sanggup bertindak seperti Tunku Abdul Rahman yang mempersoalkan kesetiaan mana-mana orang Cina yang membangkitkan isu kedudukan keistimewaan Melayu. Pernah sekali Tunku Abdul Rahman berkata, mereka ini berkiblatkan kepada Chiang Khai Shek.

Orang Melayu harus menginsafi mengapakah kecaman-kecaman Pertubuhan-Pertubuhan Badan-Badan Cina dan Gabungan Dewan-Dewan Perniagaan Cina Se Malaya pada tahun 1957 terhadap kedudukan istimewa Melayu masih bergema dari masa ke masa sehingga ke hari ini walaupun selepas 50 tahun Malaysia mencapai kemerdekaan.

Adakah ia menggambarkan satu agenda politik Cina yang tidak habis-habis, yang sekali-kali tidak berakhir, memandangkan ia diulang dan diulang dari generasi ke generasi oleh pemimpin-pemimpin persatuan Cina? Orang seperti David Chua dan pemimpin Suqui hidup pada tahun 1957 dan mereka juga ada pada abad ke-21 ini.

Orang Cina pada zaman ini sungguh beruntung kerana tiada pemimpin Melayu moden akan sanggup mengulangi apa yang Tunku Abdul Rahman katakan kepada mereka 50 tahun lalu. Pada zaman itu mereka akan dilabelkan sebagai rakyat tidak setia, rakyat yang menghasut dan dihasut serta rakyat yang tidak memahami tolak ansur orang Melayu dan kesusahan kaum itu.

KEDUDUKAN ORANG MELAYU PADA HARI INI

Dalam tempoh tiga dekad DEB dilaksanakan orang Melayu telah keluar sedikit daripada kemundaran mereka.

Mereka telah mempertingkatkan pemilihan ekuiti dalam sektor ekonomi daripada 2.4 peratus pada tahun 1970 kepada 19 peratus pada tahun 1998. Pendidikan khususnya kuota kemasukan ke universiti dan proses perbandaran telah menukar bentuk pekerjaan, status ekonomi orang Melayu dan keupayaan keluarga-keluarga Melayu.

Orang Melayu sedang beubah – terima kasih kepada perjuangan UMNO, dasar-dasar kerajaan dan hak-hak keistimewaan orang Melayu yang dilindungi dalam perlembagaan. Tanpa hak-hak keisitmewaan yang disebutkan secara khusus dalam Perlembagaan, DEB tidak mungkin dapat dilaksanakan dengan berkesan.

Banyak orang mengkritik DEB tetapi dasar itu telah membantu mengurangkan ketidakseimbangan ekonomi negara dan menyusun semula masyarakat negara ini. Tiada semestinya lagi Ah Chong pekedai runcit, Ahmad penanam padi dan Ramasami pekerja estet. Sekarang telah wujud Ibrahim jurutera perunding, Suat Ling guru sekolah dan Raju peniaga saham.

Dengan jaminan hak dalam perlembagaan, kerajaan merumuskan satu dasar yang sambung menyambung daripada DEB (1971-1990) kepada Dasar Pembangunan Nasional (1991-2000) dan dasar-dasar ini memberi keuntungan kepada semua kaum.

Ekuiti orang Cina dalam pemilikan modal syarikat-syarikat berhad telah bertambah daripada 32 peratus pada tahun 1970 kepada 41 peratus pada tahun 1998. sepanjang tiga dekad DEB dilaksanakan, orang Cina semakin makmur dari segi kuantiti manusia Cina yang kaya dan kualiti kekayaan mereka.

Orang Melayu ingin mengubah nasib bangsanya, mereka juga mahu turut menikmati kemakmuran yang telah sekian lama dinikmati oleh keluarga-keluarga Cina di bandar-bandar tetapi mereka tidak pernah membolot semuanya. Mereka sedar tentang identiti Malaysia bahawa kita telah ditakdirkan untuk berkongsi negara ini – dalam politik dan dalam mengejar kekayaan.

CABARAN GLOBALISASI KEPADA KEISTIMEWAAN ORANG MELAYU

Terdapat satu persepsi menyeluruh di kalangan orang Melayu bahawa globalisasi ekonomi dunia yang sedang meresap ke dalam ekonomi Malaysia mungkin mengubah daya saing orang Melayu dan kemungkinan menukar pendekatan kerajaan dalam menterjemahkan semangat Artikel 153 Perlembagaan Persekutuan kepada program-program affirmative action.

Globalisasi digunakan oleh sesetengah pemimpin Cina yang ultra untuk menuntut supaya semangat Artikel 153 itu jangan dikuatkuasakan kerana kononnya pelabur-pelabur asing tidak suka dan syarikat-syarikat asing akan takut berniaga di Malaysia.

Bagi kumpulan orang Cina itu, globalisasi dan liberalisasi yang dibawanya tidak lebih sebagai senjata yang berupaya menghapuskan hak Melayu, menidakkan keistimewaan yang sepatutnya dinikmati oleh orang Melayu dan menyekat masyarakat di negara ini disusun semula.

Sekali kerajaan bersetuju supaya orang melayu dibebaskan daripada bantuan dan pertolongan kerajaan dalam erti kata mereka perlu bersaing dalam situasi perfect competition bermakna perjuangan kumpulan orang Cina itu selama berpuluh-puluh tahun telah berjaya.

Mereka mendakwa bahawa jika orang Melayu dibebasan daripada bantuan kerajaan dan peranan aktif kerajaan diminimumkan, orang Melayu akan lebih berdaya saing. Masyarakat kita kononnnya akan semakin kukuh jika meritokrasi menjadi ciri-ciri ekonomi negara.

Ini bagaimanapun hanyalah andaian-andaian yang dibuat berlapikkan alasan yang begitu halus. Tiada siapa dapat menentukan apakah jika orang Melayu tidak dibantu, mereka akan menjadi sebaliknya iaitu bertukar menjadi peniaga yang lebih cerdik daripada orang Cina, lebih kaya daripada jutawan-jutawan Cina dan kemudian menguasai sepenuhnya kehidupan ekonomi di negara ini.

Cerita kosong ini tidak mungkin berlaku dalam sistem ekonomi Malaysia yang berteraskan kepada kehidupan bandar dan dalam dunia perniagaan tempatan yang masih terikat kepada tradisi monopoli sesebuah kaum. Andaian-andaian seumpama ini tidak dapat dipakai. Jika ada orang melayu yang percaya kepadanya, mereka sebenarnya telah tertipu.

APAKAH AGENDA MELAYU YANG PERLU DITERUSKAN?

Polemik yang dicetuskan oleh David Chua dan Suqui seharusnya mengingatkan pemimpin politik Melayu, birokrat melayu dan masyarakat Melayu tentang sejarah silam dam implikasi tolak ansur para pemimpin Melayu selama ini.

Mereka patut merenung kembali tekanan-tekanan yang dialami oleh orang Melayu dan harapan bangsa itu pada tanah air mereka.

Tunku Abdul Rahman yang libera menyatakan, orang Melayu pernah dihalau ke hutan-hutan dan gunung-gunung oleh dasar-dasar penjajah British. Di bawah DEB yang disokong oleh peruntukan Artikel 153 Perlembagaan Persekutuan, orang Melayu telah kembali ke bandar-bandar dan kampung-kampung besar serta dengan segala kelemahan terhesot-hesot mempelajari dunia baru yang begitu asing kepada datuk nenek mereka.

Kita patut bertanya, adakah pada abad ke-21 ini orang Melayu tidak akan lari ke hutan-hutan dan gunung-gunung lagi jika kerajaan membiarkan persaingan bebas yang sama rata tanpa bantuan Artikel 153 dilaksanakan bagi menggembirakan kumpulan Cina yang diwakili oleh pemikiran orang seperti David Chua?

Dan adakah jika perkara itu berlaku kita sebagai orang Melayu kelak akan menulis sejarah bangsa kita dengan dakwat orang yang menang perang.

Ini sesungguhnya satu persoalan bangsa. Setiap seorang daripada kita patut mencari jawapan kepada soalan ini. Sejarah yang dipaparkan hanya memberi kita pengajaran. Terpulang kepada kita untuk menunjukkan sama ada kita benar-benar mahu mempertahankan hak-hak kita sebagai kaum peribumi yang sudah tinggal sedikit itu. Kita sendiri yang akan menentukan adakah sejarah lepas masih sesuai diperjuangkan pada zaman ini.

Elok sekali-sekala kita melihat tawar menawar antara pemimpin Melayu, Cina dan india sebelum Tanah Melayu mencapai kemerdekaan dalam konteks fakta-fakta yang ditafsirkan oleh orang bukan Melayu. Faktanya ialah kelebihan yang orang Cina dan India dapat dalam Perlembagaan iaitu jaminan kerakyatan perlu berterusan sampai bila-bila.

Tetapi apa yang orang Melayu peroleh sebagai balasan membenarkan negara ini dikongsi bersama orang Cina dan India cuma peruntukan sementara yang mungkin perlu dihapuskan. Jika tidak dihapuskan pun tidak mengapa kata orang bukan Melayu. Ia boleh dikenalkan tetapi jangan kuatkuasakan peruntukan tersebut. Jangan bantu lagi orang Melayu. Zaman telah berubah, kata mereka. Inilah yang sesetangah pemimpin bukan Melayu mahukan.

Tugas kita sebagai orang Melayu ialah menentukan adakah kita mahu berkongsi dengan mereka pendapat itu.


HABIS

PERJUANGAN YANG DITAKDIRKAN - Bhg 4

HAK TIDAK TERNILAI ORANG MELAYU

DALAM PERLEMBAGAAN MERDEKA 1957

Rundingan menjelang kemerdekaan merupakan sesuatu yang begitu sensitif kepada politik orang bukan Melayu, dan sering mahu dilupakan oleh ahli-ahli politik Cina kontemperori yang enggan menerima kedudukan istimewa orang Melayu.

Bekas Ketua Halim Negara, Tun Mohammed Suffian Hashim menulis dalam buku yang berjudul An Introduction To The Constitution Of Malaysia tentang bagaimana perlembagaan Malaysia dirangka oleh banyak pihak, bukan oleh komuniti Melayu sahaja.

Sebelum kuasa dipindahkan, pihak berkuasa British menegaskan bahawa komuniti-komuniti utama Tanah Melayu harus duduk bersama dan bersetuju dengan sebuah perlembagaan. Apabila perlembagaan 1957 dirangka, rundingan dibuat antara komuniti Melayu yang diwakili oleh para pemimpin UMNO, Cina diwakili oleh para pemimpin MCA dan kaum India oleh pemimpin-pemimpin MIC.

Persetujuan-persetujuan yang muncul dalam perlembagaan itu adalah hasil perbincangan dan rundingan antara para pemimpin pelbagai kaum itu, di mana mereka telah bertolak ansur demi kepentingan dan perpaduan nasional. Antara isu utama dalam rundingan itu ialah hak kerakyatan, orang Cina dan India diberi kerakyatan melalui pendaftaran manakala anak-anak mereka yang lahir selepas hari merdeka 31 Ogos 1957 menikmati kerakyatan secara automatik.

Apakah implikasi peluang mendapatkan kerakyatan ini kepada orang Cina dan India serta imigran asing lain. Menurut Tun Suffian, kerakyatan yang diberikan kepada orang bukan Melayu mengandungi kelebihan yang begitu bernilai.

”Imigran asing itu secara automatik tidak memerlukan permit untuk bekerja di Malaysia. Dia boleh memperoleh tanah lebih mudah. Dia layak bekerja dalam perkhidmatan awam. Anaknya yang juga merupakan warganegara turut layak mendapat tempat dan biasiswa di sekolah-sekolah dan universiti, dan masa depan mereka di negara ini terjamin.”

Tun Suffian menambah, dengan mendapat kewarganegaraan orang Cina dan India dan anak-anak mereka mendapat satu hak yang tidak ternilai iaitu mereka boleh mengambil bahagian dalam kesatuan sekerja dan dalam aktiviti politik.

Mereka boleh menjadi pengundi dalam pilihan raya, boleh bertanding sebagai calon pilihan raya, jika menang boleh menjadi Menteri, boleh mempengaruhi dasar-dasar kerajaan dan mempunyai kuasa untuk menentukan nasib komuniti mereka dan negara ini.

Konsesi yang diberikan oleh para pemimpin Melayu dalam peruntukan perlembagaan 1957 membolehkan anak-anak orang Cina dan India boleh bercita-cita untuk memimpin Malaysia dan memimpin kerajaan. Tiada siapa lagi dapat menyekat mereka.

Peruntukan perlembagaan yang memberi hak kerakyatan tersebut begitu cepat mempengaruhi imbangan kaum. Antara tahun 1957 dan 1970 (iaitu selama 13 tahun) terdapat 1,758,824 orang Cina dan India telah menjadi rakyat Malaysia.

Sebagai balasan kepada tolak ansur dalam isu kewarganegaraan, wakil-wakil bukan Melayu yang merangka Perlembagaan 1957 bersetuju menerima peruntukkan lain perlembagaan, antaranya peruntukan yang menjadikan Islam agama rasmi Persekutuan, bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan, kedaulatan dan kuasa raja-raja dan peruntukan yang paling banyak diperkatakn iaitu Artikel 153 Perlembagaan berhubung kedudukan isitmewa orang Melayu.

Tun Suffian menegaskan dalam bukunya: ”Bagi setiap satu
persetujuan yang menguntungkan orang Melayu, ia
diimbangi dengan peruntukan liberal yang menguntungkan
orang bukan Melayu.”

Apa yang diperoleh oleh orang Melayu di Semenanjung dalam perlembagaan tidak dikongsi oleh mereka seorang diri. Apabila kemudian persekutuan malaysia dibentuk pada tahun 1963, kedudukan istimewa orang Melayu dalam perlembagaan diperluaskan kepada penduduk bumiputera di Sabah dan Sarawak.

Malangnya orang selalu lupa kepada sejarah. Selepas Perlembagaan 1957 itu dipersetujui dan Tanah Melayu mencapai kemerdekaan, ada kumpulan orang bukan melayu mengungkit kembali peruntukan-peruntukan sensitif dalam perlembagaan dan ini membawa kepada perbalahan kaum. Kemuncaknya ialah Tragedi 13 Mei 1969.

PERKARA 153 PERLEMBAGAAN PERSEKUTUAN

Artikel ini merupakan satu keputusan paling mustahak yang dibuat oleh para pemimpin bukan Melayu ketika merundingkan Perlembagaan. Artikel in menyentuh tentang tanggungjawab kerajaan membantu meningkatkan kedudukan ekonomi orang Melayu melalui perezaban kuota kontrak, pendidikan dan sebagainya.

Pemimpin politik mainstream Cina dan India menyedari pada tahun 1950-an bahawa orang Melayu lemah dari segi ekonomi dan demi kepentingan perpaduan nasional dan untuk menghapuskan kelemahan itu, mereka bersetuju Artikel 153 ditulis dalam perlembagaan.

Apakah kasihan belas yang dikongsi para pemimpin Cina dan India pada waktu itu? Mereka sedar bahawa kemiskinan orang Melayu adalah masalah Negara. Ia bukan masalah orang Melayu semata-mata.

Kemiskinan dan ketinggalan orang Melayu adalah satu fakta kehidupan negara ini pada tahun-tahun 50-an ketika perlembagaan negara mula dirangka dan dbincangkan. Malah pada tahun 1968, 12 tahun selepas Malaysia mencapai kemerdekaan, bilangan doktor Melayu misalnya hanyalah 64 orang berbanding 693 orang doktor Cina dan India. Jumlah ini hanya 9 peratus daripada keseluruhan bilangan doktor yang ada di Malaysia.

Kelemahan dari segi pelajaran, kesihatan serta kehidupan di kampung-kampung yang penuh dengan kemiskinan dan belenggu pusingan ganas kemiskinan pada tahun-tahun menjelang kemerdekaan telah meletakkan orang Melayu dalam keadaan yang serba daif.

Tanpa dasar-dasar membantu orang Melayu yang digubal selepas peristiwa traumatik tahun 1969 - yang pada asanya merupakan dasar yang menjadi semangat Artikel 153 – orang Melayu akan menjadi kaum terbiar di negara sendiri iaitu sebuah negara Melayu yang mereka sendiri benarkan ia dikongsi dengan kaum-kaum lain.

PERLEMBAGAAN TIDAK BERGUNA JIKA TIDAK DILAKSANAKAN

Selepas Perlembagaan 1957 dipersetujui oleh wakil-wakil semua kaum, Tunku Abdul Rahman yang akan menjadi Perdana Menteri Tanah Melayu yang merdeka menyediakan rakyat dengan acara-acara menyambut kemerdekaan menjelang 31 Ogos 1957.

Pelbagai program diadakan untuk merayakan saat-saat Tanah Melayu mencapai kemerdekaan termasuk sandiwara, peraduan menyanyi, perlumbaan laut, malam kebudayaan, peraduan bolasepak dan badminton, membaca syair, membaca Al-Quran dan syarahan-syarahan.

Kemerdekaan disambut dalam zaman darurat.

Ketika orang ramai sedang bergembira, pada 9 Julai 1957 akhbar-akhbar di Tanah Melayu melaporkan satu kenyataan Sir Donald MacGillivray, Pesuruhjaya Tinggi Persekutuan Tanah Melayu. Katanya, sungguhpun Perlembagaan baru Persekutuan telah mendapat sambutan baik, ”tetapi ia tidak akan berguna lansung sekiranya perlembagaan itu tinggal di kertas putihnya saja dan jika tidak diikuti dengan semangat mahu melaksanakannya.”

Kata beliau lagi, ”Kemerdekaan Tanah Melayu mempunyai tapak baik dan ia hendaklah dijalankan dengan perasaan muhibah, saling hormat menghormati dan kesabaran sebagaimana yang telah ditunjukkan sekarang ini di antara satu kaum dengan kaum yang lain.”

Walaupun parti politik Cina MCA telah bersetuju menerima Perlembagaan 1957 tetapi sebuah jawatankuasa 15 orang yang mewakili 1,004 buah Pertubuhan-pertubuhan Badan-Badan Cina di seluruh Malaya menentang keras perlembagaan itu.

Mereka telah pergi ke London untuk mempengaruhi kerajaan Harold Macmillan supaya tidak memperakui perlembagaan tersebut yang mengandungi artikel-artikel yang mengesahkan kedudukan istimewa orang Melayu sebagai penduduk peribumi negara ini. Jawatankuasa itu ingin meneruskan keazaman dan perjuangan ”untuk mendapatkan taraf persamaan untuk rakyat dalam negeri ini seluruhnya mengikut persamaan undang-undang internasional.”

Tunku Abdul Rahman menjawab kritikan-kritikan Pertubuhan Badan-Badan Cina terhadap Perlembagaan 1957 itu dengan menjelaskan bahawa dalam perlembagaan tersebut ”berbagai-bagai kepentingan yang bertentangan dari berbagai-bagai pihak dipertimbangkan dengan saksamanya.”

Beliau membangkitkan aspek-aspek sejarah Raja-Raja Melayu yang membuatkan perjanjian dengan kerajaan British, yang mana implikasi perjanjian itu menyebabkan orang Melayu miskin di negara sendiri.

Inilah antara penjelasan Tunku Abdul Rahman kepada Majlis Mesyuarat Undangan Persekutuan pada 11 Julai 1957:

”Kekayaan dan kemewahan orang lain bagaimanapun telah tidak menolong orang-orang Melayu, malah sebaliknya telah menyebabkan mereka semakin mundur dalam lapangan ekonomi hingga mereka terhalau keluar dari bandar-bandar dan kampung-kampung besar.

”Sebelum perang dahulu orang-orang Melayu telah menerima kemasukan beratus-ratus ribu orang lelaki dan wanita daripada pelbagai bangsa kerana mereka sedar bahawa mereka tidak mempunyai kuasa untuk menahan kemasukan tersebut. Pada waktu itu sangat sedikit orang yang berani menerjunkan diri mereka dalam politik dan perjanjian yang dibuat dengan Britain itu telah memberikan kuasa sepenuhnya kepada pihak yang melindungi kita untuk berbuat sesuka hatinya dalam negeri ini. "

”Orang-orang Melayu telah diberi jaminan bahawa kerajaan British akan melindungi kepentingan-kepentingan mereka dan bahawa mereka akan diajar cara-cara pentadbiran dan diberi waktu untuk menanamkan semangat berniaga dan dengan janji-janji ini orang Melayu telah percaya kepada British.”

Tunku Abdul Rahman kemudian menambah, ”Nampaknya semua orang telah lupa bahawa dalam Perjanjian Tanah Melayu tahun 1948, Pesuruhjaya Tinggi Persekutuan Tanah Melayu adalah bertanggungjawab melindungi dan menjamin kedudukan istimewa orang-orang Melayu dan kepentingan-kepentingan yang halal dari lain-lain kaum. Tidak ada tanda yang menunjukkan bahawa orang-orang yang bukan Melayu telah teraniaya terbit dari dasar yang telah berjalan dulu.”

Selepas berbahas selama 11 jam 6 minit pada 10 Julai 1957, Majlis Mesyuarat Undangan Persekutuan telah meluluskan sebulat suara dan menerima rangka Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu Merdeka.

Bagaimanapun Tunku Abdul Rahman ketika itu berasa sungguh kecewa dengan kecanggahan sekumpulan kecil orang Cina yang tidak memahami semangat Perlembagaan 1957. dengan merujuk kepada satu memorandum yang diterimanya daripada Gabungan Dewan-Dewan perniagaan Cina Se Malaya, beliau menuduh penentangan itu ”sebenarnya adalah datang dari golongan-golongan orang-orang Cina yang taat setianya bukan kepada negeri ini tetapi kepada negeri lain.” (Bersambung).

PERJUANGAN YANG DITAKDIRKAN - BAHAGIAN 3

UMNO MENYELAMATKAN MELAYU

Kejayaan UMNO menentang Malayan Union telah menyelamatkan orang Melayu, memberi sedikit sinar kepada masa depan mereka dan meletakkan landasan yang membawa kepada perakuan rasmi kedudukan istimewa orang Melayu sebagai peribumi Tanah Melayu.

Pada akhir tahun 1946 selepas Malayan Union digagalkan, satu susunan Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu yang baru dirintis oleh British dengan lima atas penggubalan. Kali ini pihak British lebih sensitif kepada perasaan orang Melayu yang sudah mula sedar tentang untung nasib mereka.

Satu daripada asas perlembagaan 1948 ialah memberi kerakyatan yang sama bagi semua orang memandangkan Tanah Melayu sebagai tanahairnya dan tempat dia menumpahkan taat setia, tetapi asas ini dirangka dengan mengambil kira satu lagi asas iaitu “memikirkan mustahaknya menjaga keselamatan dan kedudukan khas rakyat Melayu.”

Rundingan antara pihak British dengan wakil Raja-Raja Melayu dan wakil UMNO telah melahirkan Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu pada bulan Februari 1948. Di bawah perlembagaan itu kedaulatan Raja-Raja melayu dipulihkan seperti sebelum Perang Dunia Kedua dan kerajaan British mengiktirafkan kedudukan istimewa orang Melayu.

Bagaimanapun peruntukan berhubung kerakyatan di bawah Perlembagaan persekutuan Tanah Melayu 1948 diperkenalkan. Ia menetapkan dua jenis kerakyatan iaiti kerakyatan berdasarkan kuatkuasa undang-undang dan kerakyatan melalui permohonan.

Ahli-ahli sejarah bersetuju bahawa tolak ansur Raja-Raja Melayu dan UMNO pada tahun 1948 untuk memberi kerakyatan kepada orang bukan Melayu adalah antara peristiwa paling penting dalam sejarah ketuanan Melayu di Negara ini.

Dengan orang Melayu menerima peruntukan tersebut, maka berakhirlah sejarah Tanah Melayu sebagai milik tunggal orang Melayu dan bermulalah perkongsian semua kaum terhadap Negara ini. Orang bukan Melayu boleh menjadi warganegara dan mendapat hak sebagai rakyat Persekutuan Tanah Melayu.

Tetapi perlembagaan pada tahun 1948 juga mengiktirafkan secara jelas orang Melayu sebagai penduduk asal persekutuan yang mendapat kedudukan istimewa, dan agama Islam iaitu agama orang Melayu dikategorikan dalam perlembagaan sebagai bidang kuasa Raja-Raja Melayu.

Sesiapa yang mengkaji bagaimana perlembahaan persekutuan 1948 dirangka harus mengakui betapa besarnya tolak ansur orang Melayu (atau betapa naifnya mereka).

Walau apapun yang dikatakan oleh orang bukan Melayu tentang kesamaan hak, negara ini pada asalnya adalah negara Melayu seperti yang diakui oleh British pada tahun 1948. Ini adalah realiti sejarah. Bagaimanapun semangat toleransi orang Melayu telah membuka peluang kepada orang bukan Melayu untuk menumpah taat setia kepada sebuah entiti yang ditakdirkan beberapa tahun kemudian mencapai kemerdekaan dan membentuk Malaysia moden.

Tolak ansur ini apabila dibiarkan oleh orang Melayu dikuatkuasakan dalam perlembagaan 1948 adalah umpama melepaskan seekor burung peliharaan keluar dari sangkar. Burung itu lepas terbang di angkasa dan ia tidak kembali lagi.

Implikasi perjanjian berhubung kerakyatan tersebut ialah Tanah melayu – dan kemudian Malaysia – bukan lagi negeri orang Melayu semata-mata. Sejak itu mereka berkongsi jatuh bangun Negara ini dengan kaum Cina dan India. Kuasa politik bukan sepenuhnya daam tapak tangan mereka lagi.

PERIBUMI DIANAKTIRIKAN OLEH BRITISH

Orang Melayu pada umumnya tidak menentang kandungan Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu 1948. Tetapi orang Cina yang ekstrem dalam Parti Komunis Malaya mencabar Perlembagaan tersebut. Mereka merasakan perlembagaan itu tidak adil kepada orang Cina bertopengkan ideal komunisme.

Tentangan komunis berlarutan selama 12 tahun sehingga tahun 1960. Persekutan 1948 terselamat daripada cita-cita revolusi parti Komunis Malaya yang dikawal oleh pemimpi-pemimpin pelampau Cina. Perlembagaan itu kemudian berkembang sejajar dengan tuntutan zaman sehinggaah idea-idea kemerdekaan tercetus dan perikan ditubuhkan.

Tunku Abdul Rahman Putra yang mengambil alih kepimpinan UMNO daripada Datuk Onn pada tahun 1951 dalam satu ucapanya telah membangkitkan kesan perlembagaan Malayan Union yang liberal kepada orang Melayu.

Kata Tunku Abdul Rahman: ”Oleh kerana kelonggaran dasar Malayan Union itulah yang menyebabkan kita nampak pada hari ini orang Melayu yang dahulu bertempat di pekan-pekan telah lari jauh ke hulu-hulu dan ke tepi hutan dan jika berkekalan seperti sekarang ini nescaya orang Melayu akan terusir jauh lagi kedalam hutan dan ke gunung-gunung yang boleh membawa kesakitan kepada tubuh badannya dan azab sengsara kepada kehidupannya.”

Tunku Abdu Rahman kemudian meneruskan ucapannya dengan menuntut ”diuntukkan tanah-tanah di dalam pekan kepada Melayu dan tanah-tanah di luar pekan mestilah dikawal dengan kuat untuk Melayu.” Dari sinilah bermulanya konsep Tanah Rezab Melayu.

Pada peringkat ini pasa pemimpin politik Melayu telah menyedari bahawa kemunduran masyarakat mereka berkait rapat dengan dasar kerajaan. Untuk orang Melayu maju, mereka wajib dibantu dan komitmen itu perlu dicerminkan dalam perlembagaan.

Dasar-dasar British di bawah Persekutuan tanah Melayu 1948 sebenarnya tidak membawa banyak perubahan kepada orang Melayu. Kaum peribumi itu mungkin telah mendapat kesedaran politik berikutan penentangan Malayan Union, namun dalam bidang pendidikan dan ekonomi orang Melayu terlalu jauh ketinggalan berbanding kaum-kaum imigran.

Pada tahun pertama Tunku Abdul Rahman menjadi Presiden UMNO, bilangan pelajar Melayu mendapat biasiswa kerajaan British untuk melanjutkan pelajaran hanyalah 16 orang sedangkan bilangan pelajar bukan Melayu yang mendapat biasiswa ialah 60 orang.

Pada tahun 1951 juga pendapatan digabungkan boleh cukai oleh 5,195 orang Cina ialah RM62 juta berbanding 773 orang Melayu yang mempunyai pendapatan terkumpul RM8.1 juta. Mengulas mengenai ini, ahli sejarah Victor Purcell menulis bahawa angka itu memperlihatkan perbandingan kekayaan antara kaum pada waktu itu.

Orang bukan Melayu yang majoritinya tinggal dibandar-bandar mendapat keistimewaan berbanding orang Melayu di kampung-kampung. Memang benar Perlembagaan 1948 memperakui kedudukan istimewa orang Melayu tetapi kerajaan penjajah British tidak memberi banyak ruang untuk orang Melayu membaiki nasib mereka.

Orang Melayu tidak digalakkan belajar bahasa Inggeris kerana British tidak mahu ”kehilangan kuli-kuli.” Bahasa Inggeris dan pendidikan Inggeris jika diberikan secara besar-besaran kepada orang Melayu akan membuka peluang kepada mereka untuk menjadi tuan.

Malah pada tahun-tahun tersebut yang merupakan tahun-tahun darurat 1948-1960, orang Cina ternyata mendapat kelebihan yang tidak disangka-sangka berikutan suasana darurat.

Untuk mengelakkan orang Cina tinggal di pinggir-pinggir bandar dieksplotasi oleh komunis, kerajaan British menempatkan mereka di kampung-kampung baru yang kemudian mendapat peruntukan khas daripada kerajaan British untuk dilengkapkan dengan kemudahan-kemudahan penempatan moden seperti sekolah, pusat kesihatan dan jalan raya.

Apa yang berlaku ini menimbulkan kemarahan sesetengah pemimpin Melayu yang merasakan kerajaan British mengutamakan orang Cina lebih daripada nasib peribumi negara ini.

PERJUANGAN YANG DITAKDIRKAN

Bahagian Pertama


SEJARAH dikatakan ditulis oleh mereka yang menang, tetapi sejarah persaingan ekonomi dan hubungan kaum di Malaysia tidak pernah ditulis oleh orang yang menang. Sekiranya sejarah yang akan diperkatakan dalam rencana ini dituduh ditulis oleh si pemenang, ia adalah tidak benar. Orang Melayu tidak pernah menang dalam persaingan ekonomi.

Orang Melayu menguasai politik, tetapi itu adalah kerana Negara ini asalnya adalah Tanah Melayu iaitu tanah tempat tinggal bangsa Melayu sejak zaman berzaman. Kekuasaan tersebut sekarang tidak mutlak. Kuasa di Negara ini dikongsi dalam tolak ansur yang ada ketikanya merugikan orang Melayu.

Sejarah yang dipaparkan dalam rencana ini bertujuan untuk menunjukkan bagaimana orang Melayu menjadi mangsa kepada toleransi mereka sendiri, satu tolak ansur yang seharusnya tidak berulang kerana ia akan mempengaruhi nasib anak cucu kita kelak. Jika kita tersilap langkah, mereka mungkin menjadi hamba di tanah air sendiri.

Kebimbingan 100 Tahun Lalu

Kurun ke 20 yang baru berakhir ditempohi dengan kepayahan oleh orang Melayu. Datuk nenek mereka membangunkan sistem kerajaan tradisi Melayu di neger-negeri di Tanah Melayu. Mereka mempunyai hubungan awal dengan orang Cina dan India tetapi ia bukan dalam bentuk yang di bawa oleh penjajah British.

Penjajah British dalam usahanya untuk mengangkut keluar hasil mashyul Tanah Melayu dan Borneo telah membawa imigran-imigran dari India dan Cina untuk diambil bekerja dalam perusahaan yang dikuasai oleh syarikat-syarikat British. Dasar buruh itu telah membawa implikasi besar kepada demografi, politik dan telah mengubah sama sekali rupa Tanah Melayu.


Di empat buah Negeri Melayu Bersekutu iaitu Perak, Selangor, Negeri Sembilan dan Pahang pada tahun 1901, bilangan imigran dari China dan India melebehi jumlah penduduk Melayu. Bilangan penduduk empat buah negeri itu ialah 643,152 orang. Daripada jumlah itu bilangan orang Melayu ialah 285,202 orang, Cina 299,739 dan orang India 58,211.

Ini bermakna ketika kehidupan di Negara ini dimulakan pada awal kurun ke 20, orang Melayu tiba-tiba telah menjadi minoriti di negeri-negeri mereka sendiri (dengan peratus penduduk Melayu hanya 44 peratus).

Siapakah yang bersalah? Orang Melayu ketika itu memang merasa terhimpit tetapi mereka tidak berkuasa melawan tekanan penjajah. Walaupun di negeri-negeri itu Sultan Melayu tetap menjadi pemerintah di bawah sistem Residen British, tetapi kebimbangan orang Melayu adalah jelas. Mereka tidak tahu selama-lama mereka dapat bertahan lebih-lebih lagi kerana mereka berpecah belah, mundur dan dipisahkan oleh semangat kenegerian.

Apa yang ironi dalam politik ialah beberapa dekat kemudian pemimpin Cina membangkitkan bahawa ada orang Cina telah berada lama dinegeri ini sama lama seperti orang Melayu. Fakta tahun 1901 yang dinyatakan di atas tidak dapat menyembunyikan satu perkara iaitu majoriti orang Cina yang dibawa masuk ke Tanah Melayu adalah imigran kurun ke 20.

Ini dapat dibuktikan dengan statistik. Daripada jumlah 299,737 orang Cina di Negeri Melayu Bersekutu pada tahun 1901, bilangan wanita Cina hanyalah 27,155 orang. Kebanyakan imigran Cina adalah lelaki iaitu kira-kira 90 peratus daripada populasi orang Cina ketika itu. Jika mereka telah menetap di Negara ini beratus-ratus tahun seperti orang Melayu sebagaimana yang didakwa, bilangan wanita Cina tidak harus sekecil itu pada tahun 1901.


(Siri rencana yang akan disiarkan ini merupakan rencana dalam simpanan saya yang tiada tercatat nama penulisnya. Saya tertarik kandungannya dan ingin berkongsi dengan pembaca. Tajuknya di oleh daripada ucapan penerimaan jawatan Presiden UMNO oleh Tunku Abdul Rahman Putra Alhaj pada bulan Ogos 1951. Tema ucapan Almarhum Tunku ialah “Jawatan Yang Ditakdirkan” Selamat membaca.)

ORANG MELAYU MANGSA PERCATURAN INGGERIS

PERJUANGAN YANG DITAKDIRKAN

BAHAGIAN II

Pihak Inggeris bertapak di Tanah Melayu bermula daripada perjanjian-perjanjian yang ditandatangani dengan Sultan negeri-negeri Melayu. Sultan negeri-negeri Melayu telah diyakinkan oleh Inggeris bahawa kedatangan orang Cina dan India sebagai buruh dan tidak akan menjejaskan kekuasaan mereka dan tidak merugikan rakyat pribumi.

Jumlah penduduk Cina yang meningkat secara drastik di Tanah Melayu pada akhir kurun ke 19 dan awal kurun ke 20 merbahayakan ketuanan Melayu, tetapi nasib malang sebenar orang Melayu ialah apabila mereka dihalang secara sistematik oleh Inggeris daripada menerima pemodenan pendidikan dan ekonomi melalui dasar pecah dan perintah.

Pendidikan Inggeris yang menjadi lambang kehidupan moden dan keupayaan individu tidak sampai kepada orang Melayu pada awal kurun ke 20 ketika Tanah Melayu mula dibuka oleh British kepada persaingan terbuka orang Melayu dan bukan Melayu. Jika sampaipun, ia tidak membawa makna besar.

Antara tahun 1919 sehingga Perang Dunia Kedua, bilangan anak-anak Melayu yang masuk sekolah Inggeris hanya 9 peratus daripada keseluruhan pelajar Tanah Melayu pada tahun 1919 dan Cuma 15 peratus pada tahun 1937’

Pendidikan dari dulu hingga sekarang mempunyai peranan khusus. Ia menentukan apa kerja yang akan dilakukan oleh anak-anak Melayu bila mereka dewasa dan mencorakkan kemiskinan dan kemakmuran mereka. Tanpa pendidikan Inggeris pada zaman itu, mereka tidak mempunyai tempat yang tinggi dalam kehidupan zaman penjajah. Orang Cina dan India yang tinggal di bandar-bandar berada dalam kedudukan yang lebih baik dari segi pendidikan dan kesihatan.

Adalah menyedihkan apabila membaca stastik kesihatan orang Melayu pada zaman itu. Pada tahun 1947, kematian bayi Melayu semasa dilahirkan ialah 116 orang bagi setiap 1,000 kelahiran sedangkan di kalangan bayi-bayi Cina ialah 68 orang bagi setiap 1,000 kelahiran.

Dengan kesihatan yang merosot dan pendidikan yang daif, ketika itu orang Melayu sedang menuju kehancuran.


Saat-saat Cemas bangsa Melayu


Selepas Perang Dunia Kedua, pihak British mendapat idea baru bagaimana hendak menguruskan tanah jajahan meraka dengan cuba menukar kedudukan Tanah Melayu daripada negeri naungan kepada negeri jajahan.

British ingin mengekalkan kepentingan ekonomi mereka supaya terus terkawal. Menerusi satu perjanjian strategik untuk membentuk Malayan Union pada tahun 1946, pihak British merancang memberi hak kerakyatan yang sama kepada semua kaum termasuk kepada orang Cina dan India walaupun mereka baru beberapa tahun menetap di Tanah Melayu.

Rancangan jahat ini jika dilaksanakan akan menamatkan kedudukan istimewa orang Melayu sebagai penduduk asal Negara ini dan implikasi langsung rancangan pentadbiran itu ialah meletakkan Raja England sebagai Ketua Negara Malayan Union.

Kalau ini dilaksanakan, ketua Negara orang Islam di Tanah Melayu ialah seorang raja beragama Kristian di London. Raja-Raja Melayu akan kehilangan kuasa mereka dan jika ini berjaya dilakukan oleh British ia secara simbolik menandakan berakhirnya identiti, tradisi dan budaya politik Tanah Melayu sebagai sebuah negeri Melayu.

Rancangan jahat ini ditentang oleh orang Melayu melalui UMNO.

Pihak British menukar fikiran berhubung pembentukan Malayan Union berikutan tentangan hebat orang Melayu terutama selepas UMNO yang dipimpin oleh Datuk Onn Jaafar berjaya mempengaruhi Raja-Raja Melayu supaya memulaukan Majlis Mesyuarat Gabenor Malayan Union dan menyatukan orang Melayu untuk ‘‘bergabung menunjukkan dukacita di atas kehilangan benda-benda yang kita kasihkan itu.’’

Pada saat-saat yang mencemaskan itu, British bukan satu-satunya musuh orang Melayu. Menurut Datuk Onn dalam satu ucapannya di Istana Besar Johor Bahru pada 12 mei 1946, orang Melayu juga dikhianati oleh beberapa orang bangsa sendiri yang terlalu liberal. Katanya: “Alangkah malangnya, ada beberapa orang Melayu yang tidak mengikut (memperjuangkan hak-hak Melayu) kerana kononnya segan kepada orang asing tetapi mereka tidak segan kepada kaumnya sendiri.”

Malaysan union digagalkan, dan UMNO mula bangkit sebagai sebuah pertubuhan politik kebangsaan yang bertanggungjawab mencetuskan semangat nasionalisme. Buat pertama kalinya orang Melayu yang selama beratus-beratus tahun berpecah disatukan. Dalam UMNO yang memperjuangkan hak-hak Melayu, kata Datuk Onn, “rakyat menjadi raja dan raja menjadi rakyat.”